Dit jochie kan waarschijnlijk nauwelijks lezen, hij ziet er niet erg geletterd uit naar mijn idee. Dus feitelijk kan het geen lezend beeld zijn. Maar als krantenjongen zorgt hij wel dat anderen kunnen lezen.
Deze krantenjongen bezorgt de kranten op het Praça Principe Real in Lissabon.
Schoonzus Margot stuurt me zo nu en dan foto’s van lezende beelden, foto’s die ze tegen komt op facebook. Tijdje geleden stuurde ze me een kiekje van een lezend beeld in Lissabon. Dus toen wij onze Lissabonvakantie geboekt hadden, ging ik op zoek naar de standplaats van dit beeld. Maar niets te vinden op internet. En ook na twee dagen door de stad dwalen kwam ik het niet toevallig tegen. Gelukkig bood het toeristenbureau uitkomst. Daar herkende iemand het beeld en verwezen ze me naar de overkant van de rivier, de Taag. En die wijk – voor ons gevoel een wijk van Lissabon – heet geen Lissabon meer. Vandaar dat ik niets kon vinden op internet.
Horacio da Silva Loura (1920-2002) was dokter in Lissabon en Costa da Caparice. Als arts zette hij zich erg in voor de minder bedeelden; hij werd ook wel de ‘vader’ van de armen genoemd. Zijn werk werd bekroond met de Medaille van Verdienste. Het beeld staat in Costa da Caparice, Praça da Liberdade en is gemaakt door João Castro Silva, 2013.
Eén ‘lezend’ beeld was ik voor onze vakantie wel op het spoor: een beeld van schrijver en dichter Fernando Pessoa. Het beeld stond beschreven in de reisgids. Het staat voor zijn geboortehuis aan het pleintje Largo de Sao Carlos. Een man met boekenhoofd.
En zo ziet zijn achterhoofd eruit:
Fernando António Nogueira Pessoa (1888-1935) was een van de belangrijkste dichters in de Portugese literatuur.
Al een tijdje wilde ik deze foto maken, een Stil-Leven: boeken met ‘Stil’ in de titel met een wekker die het Leven verbeeldt: de tijd verglijdt. Het duurde even voor ik bedacht hoe ik de wekker in ‘beweging’ kon krijgen. Met behulp van photoshop, ‘lagen’ en ‘maskers’ lukte het. Of het ook echt geworden is, wat ik in mijn hoofd had… Je hebt vaak een fantastisch plaatje in je hoofd, en je moet uiteindelijk genoegen nemen met een minder beeld.
Stillevens zijn bijna altijd met fruit of ander eten of met bloemen. Boeken kom je zelden tegen op een stilleven. Voor de cursus die ik nu doe bij de Teekenschool – Rijksmuseum – oefenen we dan ook met groente, fruit en bloemen. Ik probeerde het een en ander uit met een oude bos tulpen (links). Maar ja, er ontbrak natuurlijk iets… een boek. Een nachtje slapen bracht me op het idee een boektitel te verbeelden: Het tulpenvirus van Daniëlle Hermans. De oude dokterstas van mijn vader bood mooie accessoires. Of het fysieke boek er nu ook bij moet, daar ben ik nog niet uit. Wie goed kijkt…
Met onze fotoclub hebben we ons laten inspireren door Hendrik Kerstens en zijn variaties op de Hollandse meesters uit de Gouden Eeuw. Ik viel natuurlijk weer als een blok voor ‘Book’.
Deze foto heeft een van mijn clubgenoten gemaakt.
Vrijdag de 13e in de regen door Amsterdam lopen sjouwen. In de buurt van het Leidseplein moest ik iets afgeven, daarna uit eten in Oost. Een lekker wandelingetje, dacht ik, fototoestel mee. Bij mooi weer inderdaad een leuk stukje lopen, maar het regende dat het goot.
Ik ben toch maar dapper gaan wandelen, diep weggedoken in mijn capuchon. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, vanuit mijn windjack spied ik toch naar mooie inkijkjes langs de grachten. Soms waren ze de moeite waard om even uit m’n schulp te kruipen.
Een dagje Antwerpen kan natuurlijk niet zonder Willem Elsschot. Op het Mechelseplein staat zijn standbeeld, met – natuurijk – een boek in zijn hand. In het hoekje van de foto zit Jacob te wachten tot ik klaar ben met mijn fotosessie.
Willem Elsschot – pseudoniem van Alphons de Ridder (1882-1960) – was een Vlaamse romanschrijver en dichter. Zijn bekendste titels: Lijmen / Het been en Kaas.
Op de plaquette staat: ‘Het beeld werd gerealiseerd door Radio 2 en de Kamer van Koophandel en Nijverheid van Antwerpen’
Het beeld is gemaakt door de Antwerpse kunstenaar Wilfried Pas.
Op onze wandeltocht kwamen Jacob en ik ook nog wat leuke boekenwinkels tegen. Deze zagen we toen de winkels nog open waren.
Deze winkel – van De Slegte – zagen we pas na sluitingstijd. Het lezende beeld moest ik dus door de ruit heen fotograferen.
Als je ’s avonds door de stad loopt, kan je altijd zo lekker bij mensen naar binnen kijken. Buiten donker, binnen lichtjes aan, lekker gluren.
We wandelden langs het Amsterdam Light Festival en bekeken natuurlijk de mooie licht-kunstwerken. Maar stiekem kijk ik dan ook even door de ramen en maakte ik meteen een paar boekenfoto’s.
