State Library of New South Wales

De State Library of New South Wales, in Sydney, is heel anders dan die in Melbourne. Hier mag je alleen met een gids rondlopen en wil je de grote leeszaal in, dan moet je lid zijn. Ik heb dus vanaf de drempel de foto’s gemaakt. 

Deze State Library, en ook die van Victoria, zijn nu zo’n 150 jaar oud. Jong voor onze begrippen, maar een stuk ouder dan de National Library of Australia in Canberra (hoofdstad van Australië), opgericht in de 20e eeuw. 
Dat er tussen de Staatsbibliotheken en de Landsbibliotheek wel wat kinnesinne is, maakt het verhaal duidelijk dat onze gids vertelde. Na de Tweede Wereldoorlog zag de Library of NSW het belang in van het verzamelen van geschieddocumenten. Ze hebben inwoners van New South Wales opgeroepen hun oorlogsdagboeken en andere persoonlijke documenten over die tijd aan de bibliotheek te schenken. Dat hebben veel mensen gedaan. 
De Landsbibliotheek is nu van mening dat deze documenten van landsbelang zijn en verzoekt de documenten over te dragen aan Canberra. Maar daar voelt Sydney niets voor, de mensen hebben hun documenten immers in goed vertrouwen aan de Staatsbibliotheek geschonken. 

Regenboogbibliotheek

Hij staat niet in de reisgidsen, maar Lisa wist gelukkig van het bestaan van deze Regenboogbibliotheek. Hij staat in de wijk Zetland, in Sydney, een wijk waar veel Aboridginals wonen en waar ook veel gedaan wordt voor de homo-emancipatie.

The Australian lezen op Australian Square

Lisa was al verschillende keren over dit pleintje gelopen, maar had het lezende beeld nog niet opgemerkt. Het valt ook eigenlijk niet zo op, het lijkt gewoon een man die de krant zit te lezen, op een terras met andere lezende, etende en pratende mensen.
Ze lezen beiden The Australian, op het Australian Square.

‘Waiting’ heet het standbeeld en het is gemaakt door John Seward Johnson.

Boeken in Bondi Beach

Lisa woont in Bondi Beach, een van de wijken aan de kust van Sydney. Ze woont nog geen 500 meter van het strand, dus neemt ze geregeld een duik in zee, of gaat bbq-en on the beach. 
Maar voor mij had ze speciaal een café annex boekwinkel uitgezocht om thee te drinken: Gertrude & Alice Café & Bookstore.

En – heel toepasselijk – als je in Australië in een café of restaurant iets besteld, doe je dat aan de bar en krijg je een bordje met een nummer mee naar je tafel, de bestelling wordt dan gebracht. Het bordje hier, was in de vorm van een Penguin-pocket. 

Over Penguin-pockets gesproken, in een boekwinkel in George street hadden ze een speciale kast voor de Penguin-boeken.

St. Mary ook in Sydney

In Sydney staat St. Mary Mackillop met twee lerende kinderen aan haar voeten. 
Ze heeft inmiddels zo haar sporen verdiend, dat de kathedraal waar ze voor staat naar haar is vernoemd: Saint Mary’s Cathedral.

Does the library have a ghost?

Does the library have a ghost? vroeg onze gids?
Heeft de bibliotheek een geest? Of moet je het verhalen met ziel of spook?
Deze bibliotheek wel, zo vertelde ze. En die moet je niet voor de voeten lopen, want als je dat doet, gooit hij alle boeken uit de kast. Daarom blijft deze kast leeg. Daar huist ‘the ghost’.

We staan in de State Library of Victoria, in Melbourne. Prachtige bibliotheek, gebouwd naar New Yorks voorbeeld, met een koepelzaal die is ingedeeld als een wiel. Tot mijn verbazing mocht je overal fotograferen, mocht je bijna alle lees- en boekenzalen in en was er nergens tassencontrole. Dat is in veel Europese bibliotheken wel anders, zeker na de aanslagen in Parijs.

Onze gids wist ons veel leuke weetjes te vertellen.
Toen de bibliotheek werd opgericht, halverwege de 19e eeuw, in de tijd dat Australië nog weinig gecultiveerd was, golden er twee regels als je in de bibliotheek wilde je komen lezen: je moest 14 jaar zijn of ouder én je moest schone handen hebben. Verder was iedereen welkom. En dat is nog steeds zo. Overigens zijn ook kinderen van harte welkom, maar wel onder begeleiding.
Een heel belangrijk onderdeel van de Library is het familie-archief, met bijvoorbeeld van alle begraafplaatsen een overzicht van alle graven. Veel Australiërs zijn erg geïnteresseerd in hun achtergrond en doen veel genealogisch onderzoek.

We wisten zelfs Elke en Bas te interesseren voor een kort bibliotheekbezoekje. Vooral de techniekboeken hadden hun aandacht. 

De Heilige Mary in Melbourne

In Melbourne twee beelden van St. Mary Mackillop. We zullen haar later in Sydney ook nog tegenkomen. In Adelaide staat ze ook, maar dan zonder boek. 

Mary Mackillop (1842-1909) was een zuster van het Heilig Hart en patrones van Australië. 

Hier als oudere non staat ze voor de St. Patrick’s Cathedral.
Even verder op, op de Campus van de Australian Catholic University, staat een jonge Mary. 

Mary MacKillop was van Schotse afkomst. Ze werd lerares in Australië en samen met pater Julian Tenison Woods richtte ze de Zusters van het Heilig Hart op als eerste Australische orde. De congregatie ontfermt zich over arme kinderen in afgelegen gebieden. Wanneer de plaatselijke bisschop de controle wil over de scholen en de orde, weigert Mary en wordt ze geëxcommuniceerd. Maar enkele maanden later krijgt ze gratie.
Haar werk is zo belangrijk geweest voor het onderwijs in Australië dat Mary in 1995 zalig werd verklaard door paus Johannes Paulus II. En op 17 oktober 2010 werd zij door paus Benedictus XVI heilig verklaard, ze is daarmee de eerste heilige in Australië.

Lezende beelden Down Under

We zijn in Adelaide, een van de zuidelijkste steden van Australië. We zijn hier naartoe gereisd omdat dochter Elke meedoet aan de World Solar Challenge. Een race met zonneauto’s 3000 km dwars door de outback van Australië, van Darwin in het noorden tot Adelaide in het zuiden. 
De race is voor Elke en hun zonneauto NunaX helaas nogal dramatisch geëindigd, 250 km voor de finish vatte de auto vlam en was binnen vijf minuten helemaal uitgebrand. Een treurig einde van zo’n spannend en intensief jaar, waarin het team van 16 Delftse studenten een auto heeft ontworpen en gebouwd. 
Maar om nu helemaal naar Down Under te reizen alleen voor de Solar Challange, is ook zo wat. We maken er een mooie reis van, inclusief een zoektocht naar lezende beelden.

In Adelaide heb ik maar één lezend beeld gevonden: Dame Roma Mitchell.

Dame Roma Flinders Mitchell was een Australische advocate, rechter en gouverneur. Mitchell was de eerste vrouw die diverse hoge functies bekleedde in Australië; zij was de eerste vrouwelijke rechter van het land en de eerste vrouw die een Queen’s Counsel was, een kanselier van een Australische universiteit, en ze was de gouverneur van een Australische staat. Mitchell wordt beschouwd als een pionier van de Australische vrouwenrechtenbeweging. 

De Library als koel toevluchtsoort

Singapore is heet, heel heet. Je bent dus bij voorkeur binnen, in ge-aircode winkelcentra, gekoelde footcoarts of koele openbare gebouwen. In de bibliotheek is het fijn toeven. Het is er aangenaam van temperatuur en lekker rustig. Er wordt echt in alle stilte gelezen.

En tussen alle boeken vond ik toch ook weer The dinner, in toch weer een andere uitgave dan de Engelse versie in Londen. 

Het diner in Airport Library

We zijn op weg naar Singapore en Australië. We vliegen dus vanaf de vertrekhal waar de Airport Library is. Daar loop ik dus graag even langs. Het is natuurlijk niet echt een bibliotheek in de ware zin des woords, want hoe zou je de boeken moeten terugbrengen die je daar leent. Wordt voor buitenlanders wel een heel hoge boete voor te laat inleveren. Hier staan boeken om te kijken: Nijntje aan zee, de catalogus van het Rijksmuseum of een fotoboek met The Canals of Amsterdam.

Er is ook een kast waar reizigers hun boeken mogen achterlaten. En kijk welk boek daar in de kast staat: het boek dat ik overal volg, Het diner in het Fins Illallinen. In Finland heb ik het vorig jaar niet kunnen vinden, maar het is me gewoon achterna gereisd.