Sporters in beweging

Voor de fotoclub was het thema dit keer ‘sporters in beweging’. Natuurlijk maakte ik de verplichte sport-foto van wielrennende zoon Jacob. Maar er moest ook een boekenfoto bij: Elke doet aan Denksport. 

Anna leert dochtertje Maria lezen

Dit tegelplateau heb ik jammergenoeg niet in het echt gezien, maar ik heb wel dit mooie souveniertje meegenomen uit Lissabon, een klein tegelplateautje. Anna die haar kind leert lezen. Nog mooier werd het tegeltje toen ik over dit tableau las in het boek Het beleg van Lissabon van José Saramago. 

‘Raimundo Silva loopt onder de Arco Escuro door en bekijkt in alle rust de donkere ramen die door salpeter zijn aangevreten, vuile gevels, de azulejo’s. Hier is er een met de heilige Anna die haar dochter Maria leert lezen.’ 

De invloed van het weer op mensen

Voor onze fotoclub hadden we deze maand het thema ‘de invloed van het weer op mensen’. Ik zie dan vrouwen voor me met een paraplu, ploegend door regen en wind. Of kinderen die een sneeuwpop maken. Extreme weersomstandigheden. Maar ik hou niet van kou, en regen en wind vind ik helemaal niets. Gelukkig heeft mooi weer ook invloed op mensen. Misschien minder extreem, maar wel zo aangenaam. Deze twee heren zaten lekker in het Portugese winterzonnetje hun krantje te lezen.

Costa da Caparice en Lissabon

Nog wat boekenplaatjes uit Parijs

Mijn – voorlopig – laatste weekend Parijs heeft weer wat leuke foto’s opgeleverd. Lisa’s jaartje au pair in Parijs zit er op, en daarmee ook onze ‘noodzaak’ om naar de Franse hoofdstad af te reizen. Dit laatste weekend hebben we aangegrepen om nog wat boeken-dingen te bezoeken.
Dit boekenbankje bijvoorbeeld, in een plantsoentje aan de Rue de Seine.

Vorig jaar, aan het begin van Lisa’s jaar Parijs stonden we al een keer voor de Bibliothèque Français Mitterand, een afdeling van de Bibliothèque nationale de France (BnF). Net dat weekend was hij gesloten. Nu was hij wel open. Het is een immens gebouw met vier torens die vier opengeslagen boeken voorstellen richten de vier gewesten. Maar uitnodigend vond ik het niet. Defensief en imponerend van buiten en van binnen groots en somber. En als bezoeker kan je de leeszalen niet in, die zitten achter gesloten deuren. Wel kan je over de gehele begane grond lopen, twee lange gangen met aan het eind een grote open ruimte. Geen boeken of andere media te zien. Wel hier en daar lezende en werkende mensen.

In het warenhuis Au bon marché (waarom dit warenhuis ‘goedkoop’ heet vraag ik me altijd af, de prijzen liggen er hoger dan in de Bijenkorf) hadden we meer geluk met boeken. Een mooie, grote afdeling met zelfs een plankje vertaalde Nederlandse auteurs.

Im bibliothek

EG staat voor Erdgeschoss, vrij vertaald: begane grond. Dit is de leeshoek in de bibliotheek van Leipzig.
Geen lezend beeld, maar een lezende tekening. Zelfs een analfabeet kan hier de weg vinden.

We waren ook nog in de Deutsche Nationalbibliothek. Er zijn er twee, een in Frankfurt am Main en een dus in Leipzig.
Ik was aanvankelijk verbaasd dat deze Landesbibliothek niet in Berlijn zit, maar dat is toch een beetje een vreemde vraag van een Nederlander. Onze KB zit ook niet in de hoofdstad, maar in de hofstad.

Lezen op de wc

Ik stop graag even voor een kopje koffie bij de Hema. Kan ik er meteen een plaspauze van maken.
Bij de Hema op de Nieuwendijk in Amsterdam hebben ze wel een heel toepasselijk toilet-bordje: lezende dame op de wc.

Librairie à Paris

Tijdens mijn Parijs-weekend stuitte ik op dit boekwinkeltje. Wat een geluk dat er net een oude heer langskomt als ik daar sta te fotograferen. Het geeft de foto meteen iets levendigs in de verder zo stille zondagmiddag-rust in Galerie Vivienne.

En terwijl ik stond te fotograferen, wachtte mijn dochter in een parkje om de hoek.
Ze leest – heel stoer – Victor Hugo’s Les Misérables.