De Meester van Elsloo

Voor een tentoonstelling in 1936 bracht de Limburgse kunsthistoricus Timmers twee beelden bij elkaar van de zogenaamde ‘Anna te Drieën’. Een aantal jaar later publiceerde hij een artikel over deze twee beelden en drie andere Madonnabeelden. Vijf beelden uit kerken in het Maasdal. Hij vond de overeenkomst tussen de kunstwerken zo treffend dat hij meende met een en dezelfde kunstenaar van doen te hebben. Wie dat was, wist hij niet en weten we tot op de dag van vandaag nog niet. Hij vernoemde de meester daarom naar het werk dat hij het mooist vond: de St. Anna te Drieën uit de Augustinuskerk in Elsloo. De ‘Meester van Elsloo’ was geboren.
In de jaren daarna werden nog vele kunstwerken toegeschreven aan de Meester van Elsloo. Inmiddels is duidelijk dat de kunstwerken niet van één kunstenaar kunnen zijn. Ze zijn waarschijnlijk afkomstig van een aantal kleine werkplaatsen in het Maasdal.

Onder het motto ‘Meester van Elsloo, Van eenling naar verzameling’, exposeerde het Bonnefantenmuseum in Maastricht een 80-tal houten beelden uit dit 16e eeuwse oeuvre.

Lezen boven de kerkdeur

Ze lijken op de beeldjes van het portaal van de Notre Dame, die ik vorig najaar fotografeerde, maar deze beeldjes zitten te lezen boven de deur van de Basler Münster. 

En dit is Johannes Oecolampadius (1482-1531) Zwitserse theoloog en predikant van de Basler Münster.

Stadscroniqueur van Schaffhausen

We zijn op fietsvakantie in Zwitserland. Maandagochtend hebben we een platte band. De fietsenmaker is pas morgen open. Er zit weinig anders op dan een dag wachten. We maken er een treinendagje van en gaan naar Schaffhausen. Natuurlijk naar de Rheinfall, maar ook naar de stad. 
Voor de Stadsbibliothek staat een mooie meneer: Johann Jakob Ruëger Hij was de Stadscroniqueur van Schaffhausen, tweede helft 16e eeuw. Met trots toont hij zijn boeken. 

Lezen in de regen

Bij het station in Doetinchem kan je even schuilen voor de regen. 
De oudere dames en heren staan met hun paraplu te wachten tot de trein komt. De jonge vrouw houdt liever haar mobieltje vast, waarop ze zo te zien iets interessants leest. De heer naast haar houdt galant zijn paraplu ook boven haar hoofd.

Het beeld ‘Doetinchemmers’ werd in 2017 aangeboden door de Stichting Doetinchems Fonds Gemeente Spaarbank, ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum.
Naar een idee van Sander Dorenbosch.

Italiaans geschiedenisboek

Even een bladzijde omslaan van het geschiedenisboek. 

Deze herdenkingsplaat voor de gevangenen in concentratiekampen hangt in Turijn, aan de Via Po.

Op de steen staan twee data: 8 maggio 1945 / 8 settembre 1943 – 8 mei / 8 september

In het boek staat geschreven:
Non li piegarono le servire
Non li vinse la fame
Non li alletarmono le lusinghe
Internati e deprtati
Caddero da uomina liberi
Resistendo alla violenza navista
Nei campi di concentramento

La Provincia di Torino
Conserva ed onora la memoria
7 novembre 1965

Jacob heeft het zo goed mogelijk proberen te vertalen:
Ze bogen niet voor de bedienden (?)
De honger won niet van ze
De vleierijen lokten hen niet
geïnterneerd en gedeporteerd
Stierven ze als vrije mensen
Het nazigeweld weerstaand
In de concentratiekampen

De provincie Turijn
Bewaar en eer de herinnering
7 november 1965

In Italië hebben ze graag een boek in de hand

In Italië lezen ze niet, maar houden ze wel graag boeken vast. 
In Biella en Turijn spotte ik deze drie beelden. Allemaal een boek in de hand, maar de ogen gericht op iets in de verte, niet op de letters in het boek. 

Quintino Sella (1827 – 1884) was wetenschapper, politicus en bergbeklimmer. Zijn vader had een grote wolfabriek in Biella, waar hij na zijn dood de leiding over kreeg. Zelf was hij opgeleid tot waterbouwkundige, maar hij is vooral bekend geworden als minister van Financiën. 
Sella staat op het Piazza Martiri della Liberta, in Biella.
Op de detailfoto hieronder is duidelijk te zien dat hij een boek in z’n hand heeft. 

 

In Turijn vond ik deze twee beelden.
Deze heilige – volgens de legende de Madonna zelf – houdt de Heilige Graal vast. Haar (afgebroken) vinger zou wijzen naar een punt waar de ware kelk zich zou bevinden. 
Het beeld staat voor de Kerk van de Gran Madre di Dio, aan de Via Villa della Regina.

En deze meneer is Giovanni Battista Bottero (1822 – 1897). Hij was journalist en later parlementslid en staat hier op het Largo 4e Marzo.

Beursmannetje

Vandaag is het Pasen, dit mannetje zal het niet zo druk hebben met de krant lezen. Er staat vast niets belangrijks in. Morgen, als er weer gewerkt wordt, zijn er weer beursberichten. 

Het beeldje staat voor het gebouw van Het Financieele Dagblad, op het Prins Bernhardplein. Het stond eerder vlak bij de Beurs, waar ook de drukkerij van Het Financieele Dagblad was gehuisvest. Hierdoor heeft deze krantlezende man de bijnaam ‘Beursmannetje’ gekregen.

Het beeldje is van Pieter d’Hont, en was een geschenk van het Financieele Dagblad aan de Gemeente Amsterdam bij het100-jarig bestaan van de krant in 1964.

Artikel in het Parool
Een paar maanden nadat ik dit beursmannetje had ontdekt, lees ik een leuk artikel over hem in het Parool. 

Vossius en Barlaeus

Gekker moet het niet worden. Vorige week fotografeerde ik het beeld van Erasmus voor het Vossius gymnasium.
Op het Barlaeus gymnasium staat een onbekend beeld met boek.

En de heren Vossius en Barlaeus zelf staan in de Oudemanhuispoort.
Wie is er nu de weg kwijt?

Erasmus bij het Vossius

In het Parool lees ik een interview met een oud-leerling van het Vossius gymnasium. In de pauze, vertelt ze, hing ze altijd met vriendinnen onder het beeld van Erasmus, bij zijn voeten. Bij het artikel staat een fotootje van het beeld: Erasmus met boek.
Voor mij reden even een omweggetje te maken langs het Vossius.

Het is een beeld van Hildo Krop, gemaakt rond 1932.
In de jaren ’30 is de tendens rond beeldhouwwerk sterk veranderd, lees ik op internet. In de jaren ’20 was beeldhouwkunst nog een fundamenteel onderdeel van de architectuur. Door de verslechtering van de economie en de opkomst van de Nieuwe Zakelijkheid ontstond een bouwstijl waarbij decoratie niet meer zo belangrijk werd gevonden. De tendens werd om naast de zakelijke bouw losstaande beelden te plaatsen. Het beeld van Erasmus is hier een voorbeeld van.

Voor de omslag van het boek dat Erasmus in zijn hand heeft, ontwierp Krop een vrouwfiguur. Zij heeft haar handen hoog, als een symbool van de vrede.
Als je goed kijkt, is het nog een beetje zichtbaar.
Nog wel goed te zien is de tekst onder op de sokkel: Qui vitat molam, vitat farinam; wat zoveel betekent als: wie de molen mijdt, krijgt geen meel.

Nog een paar heiligen met boek

We blijven na Sint Jacob nog even bij de heiligen. 
In de Dominicuskerk, in Amsterdam, zitten deze vijf heren naast elkaar, allen met een boek in hun hand. Wie het zijn, weet ik niet, maar een mooi rijtje is het wel.