Middelburgse lezers

Tegenover elkaar staan ze, deze twee beelden. Twee vrouwen aan de ene kant, twee mannen aan de andere kant van de brug. Ze vormen als het ware een erehaag voor wandelaars die de brug overlopen.

Het beeld is gemaakt door Liesbeth Messer-Heijbroek in 1956 en staat op de Langevielebinnenbrug in Middelburg, de brug voor het stadhuis. 

Sterfdag

Vandaag is de sterfdag van mijn vader. Gerard overleed precies 10 jaar geleden. Goed moment om z’n graf te bezoeken. 
Onderweg liep ik langs een paar lezende beeldjes, een mooie oude man (vader, opa) in z’n leunstoel en een lief engeltje, leunend tegen de grafzerk. 

Tijd voor lezen

‘Lekker lezen doe je in de trein’. Met deze slogan sponsort de NS diverse leescampagnes zoals de Boekenweek en de Kinderboekenweek. 
Wat past er dan mooier in de spoorwegmuseum dan een wachtende lezer. 

Hoge Raad der Nederlanden

De Hoge Raad der Nederlanden is de imposante naam van dit instituut, het hoogste rechtsorgaan van ons land. Voor het gebouw een zestal hooggeleerde heren (inderdaad, geen dames). Van links naar rechts zijn dit: Cornelis van Bijnkershoek, Ulricus Huber, Hugo de Groot, Simon van Leeuwen, Johannes Voet en Joan Melchior Kemper.
Achter het glas is een tekst van Hugo de Groot zichtbaar: UBI IUDICIA DEFICIUNT INCIPIT BELLUM (Waar rechterlijke beslissingen te kort schieten, begint geweld).

Twee van deze heren hebben een boek in hun hand (en verdienen dus een eigen plekje om deze website). De anderen zitten eigenlijk een beetje te nietsnutten. 

Hieronder is Johannes Voet (1647-1713), hoogleraar aan de Universiteit Utrecht en Universiteit Leiden. Hij heeft sjans zo te zien!

En hieronder is Hugo de Groot (1583-1645), rechtsgeleerde en schrijver (ja, en van die boekenkist)

In 1939 werden de zes standbeelden – toentertijd de belangrijkste vertegenwoordigers van het recht – geplaatst voor het kantoor van de Hoge Raad, dat toen gevestigd was op het Plein in Den Haag. De beelden werden met iedere verhuizing van de Hoge Raad meeverhuisd.
In 2016 werd het nieuwe gebouw van de Hoge Raad aan het Korte Voorhout geopend, en ook nu verhuisden de zes beelden mee.

Dit lezertje heeft een goed plekje

Dit lezertje heeft wel een heel mooi plekje; het staat namelijk in de boekwinkel. Twintig jaar geleden, toen het lezertje zijn plaatsje kreeg, had hij het moeilijker, toen was het nog een binnentuin en werd hij nat als het regende. Nu niet meer en hij kan iedere dag een ander boek pakken zonder de deur uit te hoeven. 

Het is een beeldje van Kees Verkade.
Op de sokkel staat:

De Binnentuin

Met Dolf het concept
Met Karin de realisatie

19 juni 1999 Yske

Een preekstoel vol boeken

Ook deze vondst deed ik bij Open Monumentendag. De preekstoel van de Dorpskerk in Abcoude is prachtige versierd met boek-taferelen.

De zeskantige preekstoel stamt uit ca. 1550. Vijf kanten hebben een voorstelling in houtsnijwerk, waarbij 4 kanten de 4 evangelisten tonen, in het midden de doop van Jezus. Van links naar rechts:

  • Mattheus met de leeuw
  • Marcus met de engel
  • De doop van Jezus door Johannes de Doper
  • Lucas met de os
  • Johannes met de arend

Open Monumentendag

Open Monumentendag heeft weer wat mooie sfeerplaatjes opgeleverd. De Koninklijke Industrieele Groote Club (IGC) op de Dam had dit jaar z’n deuren geopend. Deze exclusieve sociëteit voor CEO’s en andere rijke zakenlieden wilde ik wel eens van binnen zien. Een prachtig klassiek interieur; alleen de – bescheiden – bibliotheek was modern, deze was onlangs verbouwd. 

En een mooi uitzicht op het Rokin en boekhandel Scheltema.

Dichter van het Park

Hoog torent hij boven de stad uit, deze jonge en eigentijdse dichter die verwijst naar dichter Jacobus Bellamy uit Vlissingen. Met hier op de achtergrond zijn naamgenoot-kerk: de Jacobskerk.

Jacobus Bellamy (1757-1786) was een Nederlandse dichter en schreef onder het pseudoniem Zelandus. Samen met Betje Wolff, ook afkomstig uit Vlissingen, was hij een belangrijk figuur in de culturele en wetenschappelijke kringen van Vlissingen. In die jaren werden in Vlissingen meerdere Verlichte leesgezelschappen opgericht.
Bij het standbeeld staat geschreven: ‘Dichter van het park’. Een jonge en eigentijdse dichter legt een verbinding tussen het heden en het verleden. 

De sculptuur is van Berry Holslag, werd onthuld in januari 2014 en staat op het Ballamyplein in Vlissingen, tegenover het geboortehuis van Bellamy. 

Maigret in Holland

De beroemde Franse commissaris Maigres is geboren in Nederland, om precies te zijn in Delfzijl.
In de Volkskrant lees ik het verhaal van zijn geboorte. Georges Simenon zeilt in 1929 langs de kust van Nederland en krijgt pech. Hij vaart naar de dichtstbijzijnde haven in Delfzijl. De reparatie neemt enige tijd in beslag en in die tijd bedenkt en schrijft Simenon zijn eerste detective: Maigret en de onbekende wreker.
Ter gelegenheid van de duizendste ‘Zwarte Beertjes’-uitgave schonk uitgeverij Bruna een beeld van Jules Maigret aan Delfzijl. Het beeld, gemaakt door Pieter d’Hont, staat op de plaats waar vroeger een boerderij stond die een belangrijke rol speelt in Maigret in Holland.

Op het fotootje in de krant lijkt het alsof Maigret een boek vast heeft. Maar daar was de wens  waarschijnlijk de vader van mijn gedachte. Eenmaal in Delfzijl zie ik dat hij natuurlijk zijn beroemde pijp in zijn hand heeft.
Geen beeld met boek dus, maar wel een zeer beroemd personage uit een boek. 

Het beeld, aan het Damsterdiep, werd op 3 september 1966 onthuld door Simenon, in het bijzijn van vier acteurs die elk in een ander land in een televisieserie of bioscoopfilm gestalte gaven aan Maigret. Ter gelegenheid van deze feestelijke onthulling ondertekende de burgemeester van Delfzijl een uittreksel van de burgerlijke stand, waarin verklaard wordt dat Jules Maigret op 45-jarige leeftijd geboren is in Delfzijl, op 23 februari 1929, en dat zijn vader Georges Simenon is en zijn moeder onbekend.

Hieronder het boek van Maigret, tegenover het station waar Maigret aankwam, overgekomen uit Parijs om de moord in Maigret in Holland op te lossen.

Zandsculpturenfestijn

De meeste standbeelden zijn uit steen (of staal of brons) gehouwen en staan er voor de eeuwigheid. Zo niet deze beelden. Ze zijn gemaakt van zand en staan er slechts één zonnige zomer lang. Op het Zandsculpturenfestijn in Garderen vond ik tussen de vele beelden en voorstellingen ook een paar lezende zandbeelden. 

De twee hieronder zijn gewoon jeugdsentiment: De Fabeltjeskrant en Annie M.G. Schmidt.

En dit herinnert ons natuurlijk aan de aardrijkskundeles, de meester voor de blinde kaart.

‘Jan, zullen we niet liever naar de uitgang…?’